Vrijdag 13.00uur zijn we er helemaal klaar voor om richting Amersfoort te vertrekken. Diana brengt ons weg en zwaait ons uit bij de boot. Nog even een kaartje kopen en een statie-portret.

Hele andere schapen dan op Texel, de wol zag er angora-achtig uit

Wandelend in het avondlicht….de maan laat zich al voorzichtig zien

een hertje in de verte

Zaterdag 22 september zijn Carine en ik met de auto naar Zandvoort gereden. Bij het café “de Duinrand” kochten we een toegangskaartje om het terrein van het Waterleidingbedrijf op te mogen. We kochten ook een kaart en toen kon onze voorgenomen 30 km die dag, beginnen.

De waterleidingbedrijven werken nauw samen met organisaties als de Stichting Duinbehoud. Ze steken veel middelen in natuurherstel en het reguleren van de recreatiedruk. De oevers van de irrigatiekanalen worden vlakker gemaakt, waardoor ten behoeve van vogels slikachtige strandjes ontstaan. De oevers van een aantal plassen worden aangepast om broedvogels betere kansen te bieden. Ook worden er vogeleilanden aangelegd. Hier en daar wordt de organisch verrijkte bovenlaag afgeplagd in de hoop dat zich weer natte duinvalleien zullen ontwikkelen, waar mogelijk parnassia en rietorchis kunnen terugkeren. Ooit aangeplante naaldbossen worden gekapt om plaats te maken voor ontstaan van natuurlijk duinbos. Grote grazers worden gericht ingezet om de groei van ongewenste gewassen tegen te gaan.

In nog geen vijftien jaar tijd heeft zich in de waterleidingduinen een enorme populatie reeën en damherten kunnen ontwikkelen. Er is een jachtverbod.

Boven het infiltratiegebied fourageren ’s zomers veel vleermuizen, waaronder de zeldzame ruige dwergvleermuis en de baardvleermuis. Zij vinden hun winterverblijf in de oude Duitse bunkers.

De met wilgen, elzen of berken omzoomde duinvalleien zijn het domein van kikkers, padden en salamanders

Het was prachtig weer die dag, we genoten van de stilte, kwamen weinig wandelaars tegen, waarschijnlijk omdat veel mensen naar de Dam tot Damloop waren.

Wat een prachtig gebied. Veel herten gezien, een zeearend, twee vossen, zandhagedis en heel veel kikkertjes en padden. Ondanks dat de herfst al begonnen was gonsde het bij de bloemen en zagen we nog dikke hommels en bijen zich te goed doen aan de nectar.

Bij het plaatsje de Zilk hielden we een eetstop en daarna liepen we weer richting Noordwijk

Bij het Paardenkerkhof besloten we door het duingebied weer richting auto te lopen. Het Paardenkerkhof is een verdwenen duinboerderij. De oude weide is omzoomd door een brede gordel adelaarsvarens. De naam is afkomstig van de schedels en botten van paarden en koeien, waarmee het landbouwperceel in vroeger tijden was afgepaald.

Af en toe hielden wij een kleine stop om wat te drinken of een appeltje te eten. Tegen zessen werd het heel stil en kwamen wij steeds meer herten tegen, konijnen, vossen. Een warme oranje gloed, door de ondergaande zon, kleurde de bomen en duinen en we genoten van al deze schilderachtige plaatjes. Het was zo mooi, dat we onze vermoeide voeten vergaten en tegen half 8 weer bij de plek aankwamen waar we onze wandeling begonnen waren.

Nog nooit had ik een vos in het wild gezien en zoveel herten tegelijk…..we gaan zeker nog een keer terug, want dit was echt genieten!

Carine bij een van de prachtige watertjes, kijkend naar de rare bobbeltjes die uit de bodem tevoorschijn kwamen.

Lieve mensen,

Nog even dan is het zover! Ons spaarschaap is gelukkig nog niet getroffen door de blauwtong, maar er zit wel al 2007,50 euro in.

Donderdag komen Joyce en ik ’s avonds op radio Texel en wie weet zijn er dan nog mensen die de Sisters willen steunen

Zondag 2 september samen met Monique een prachtige wandeling gemaakt van paal 28 naar de Slufter en over het strand weer terug.

 Geniet mee met het mooie uitzicht…….

en wandel mee, langs de paden,

Langs watertjes, grazende schapen, richting zee.

 Wandelend, kletsend en schelpen zoekend kwamen we aan op het strand, waar ik Monique vroeg een foto te maken….,

Uiteindelijk kwamen we weer bij Paal 28, waar we wel aan een kopje thee met iets lekkers toewaren.

Read the rest of this entry »

Vandaag is er weer 100 euro naar mijn looprekening gegaan.

Zondagochtend vroeg reden we met de auto van Margreet en Monique richting Calluna. Het weer was prachtig. De spullen hadden Joyce en ik zaterdag ovenzichtelijk ingepakt, dus het rangschikken en leuk neerzetten van de koopwaar liep als een trein. We hadden de tafels in U-vorm neergezet en in het midden een grondzeil met de boeken, platen en andere spullen. Monique showde als een volleerde mannequin de kleding. Margreet was weer hoog in de prijs en Ingrid kan zo op de Albert Cuyp in Amsterdam! Joyce en ik hadden de t-shirts van de Sisters weer aan en draaide ons af en toe een pirouetje om de datum van de loop te laten zien. Even dreigde er een regenbui, maar gelukkig de wolk dreef over en tegen twaalf uur werd het zelfs heet.

Je kon merken dat de meeste vakantie’s voorbij waren, er waren minder toeristen.

Om twee uur aten we wat bij mij in de tuin en onder het genot van een glas rosé werd de poet geteld. We zijn tevreden met alles wat er nog bij komt.

Dank je wel meiden voor jullie hulp.

Even demonstreren hoe lekker de antieke kopjes van Diane’s moeder drinken!

Gesnuffel van een klant tussen de boeken.

Ingrid en Diane, twee verzopen katten, snorkelend, i.p.v. snorrend in een hoosbui!

Vandaag heb ik 480 euro overgemaakt naar mijn looprekening. Dit heugelijke bedrag hebben wij verdiend op de kofferbakmarkt.

2e Pinksterdag ’s morgens in aller vroegte reden Joyce, Margreet, Ingrid en ik met 2 auto’s richting Calluna.

We hadden een prachtige plek, op een hoek en nadat we de tafels hadden geplaatst en het grondzeil gespreid lag, konden we ons tijdelijke winkeltje inrichten.

Ondertussen kwamen er al mensen kijken, wat er allemaal tevoorschijn werd gehaald en soms deden we al zaken.

Het weer zat mee, het bleef droog, de zaken liepen goed. Het was hartverwarmend hoe de mensen reageerden. Sommige kochten niets, maar gaven toch geld, of ronden het gevraagde bedrag naar boven af.

We hadden plezier en met koffie en koek bleef de stemming erin. Tegen enen begon het weer om te slaan, maar werd het ook tijd om op te ruimen. De auto’s waren een stuk leger en we besloten naar Margreet’s huis te gaan om de buit te gaan tellen.

Met een wijntje en een toastje, moe maar voldaan, zaten we even later met Dagobert Duckoogjes de Eurootjes te tellen en nog eens te tellen.

480 euro, we waren trots en besloten met zijn allen, dat dit voor herhaling vatbaar was.

Er staat nu 922,50 euro op mijn looprekening, dus we zijn al ver over de helft heen.

We gaan het redden!

Karin